DENGESİZ VE KARARSIZ…Anne ve babanın kişiliğin önemi (2)

 

 

 

ANNE VE BABANIN KİŞİLİĞİN GELİŞİMİNDEKİ ÖNEMİ 2.BÖLÜM

DENGESİZ VE KARARSIZ
Böyle bir tutum, anne baba arasındaki görüş ayrılığı, anne babanın ruhsal durumlarının
değişkenlik göstermesi, doğuş sırası ve cinsiyet gibi etkenlerin sonucunda çocuklara eşit
davranılmamasıyla oluşur. Denge ve kararsız anne baba tutumunda anne babadan biri
merhametli ve aşırı hoşgörülü, diğeri ise sert ve otoriterdir. Örneğin çocuğun bir davranışını anne
onaylarken baba onaylamaz ve bu durum sık sık yaşanır. Bu tutumda, anne baba aynı
davranışlara farklı zamanlarda farklı tepkiler verebilir. Anne kızgın olduğunda herhangi bir şeye
izin vermezken, anne sakin oldugunda o şeye izin vermesi bu tutuma örnektir. Bu ailelerde
ebeveynlerin tutumu aşırı hoşgörü ve sert cezalandırma arasında gidip gelir. Disiplinin ne zaman
uygulanacağı belirsizdir. Çocuk hangi davranışın nerede ve nezaman istenmediğini kestiremez.
Denge ve kararsız anne baba tutumuyla büyütülen çocuklar, kendilerini hiçbir ortamda rahat
savunamazlar, görüşlerini açıkça söyleyemezler, iç çatışmalar yaşarlar ve önce anne babaya
sonra da diğer insanlara güvenmemeyi öğrenirler. Her şeyden ve herkesten şüphelenen,
dengesiz ve kararsız yetişkinler olarak yaşamlarını sürdürürler.Aşırı Hoşgörülü
Bu tutum, tek çocuklu ve orta yaşın üzerinde çocuk sahibi olan ailelerde sıklıkla görülür. İzin verici
anne baba tutumu, çocuğa aşırı sevgi verildiği, yaptırımın olmadığı, kuralların sınırlarla
belirlenmediği, çocuğun her istediğinin anında yerine getirildiği, çocuk merkezli anne baba
tutumudur. Evin reisi çocuktur ve kuralları çocuk belirler. Çocuk yanlış bir davranış yaptığında “bir
daha yaparsan karışmam” diye cezaların ertelendiğini yaşayarak öğrenmiştir. Çocuğa tanınan
haklar sınırsız, görev ve beklentiler en az düzeydedir. Bu aşırı hoşgörü çocuğun aileye
hükmetmesine ve çok az saygı göstermesine neden olur.İzin verici anne baba tutumuyla yetişen
çocuklar, kuralsızlığa alıştıkları için sınırlarını bilemez, isteklerini erteleyemez, istekleri
ertelendiğinde hırçınlaşır ve anne babayı tehdit ederler. Her istediğini ailesine yaptırmayı
alışkanlık haline getiren çocuk, bu tavrı arkadaşlarından da bekler, okul çevresinde ve arkadaş
ortamında uyum problemi yaşar. İzin verici anne baba tutumuyla yetiştirilen çocuklar; her
istediklerini elde ettikleri için doyumsuz olur, eleştiri kabul etmez, gururlu, kibirli, sabırsız bireyler
olarak yaşamlarını sürdürürler.
İLGİSİZ VE KAYITSIZ
Bu tutum, istenmeyen bir çocuk dünyaya geldiğinde, anne baba olmayı tam olarak
benimseyememiş ebeveynlerde, çok çocuklu, kalabalık yaşayan, eğitim seviyesi düşük ailelerde
görülür. İlgisiz ve kayıtsız tutumunu benimsemiş babaların çocuğuna ve ev yaşamına ilgi
duymayan, annelerin ise evle ilgilenmekten hoşlanmayan, eğitime önem vermeyen, çocuklarına
karşı mesafeli ve uzak duran ve annelik görevlerini benimseyen kişiler olduğu görülür. İlgisiz ve
kayıtsız anne baba tutumunda ‘saldım çayıra mevlam kayıra’ anlayışı hakimken, hoşgörü ve
boşvermek birbirine karıştırılır. Bu ailelerde ya sadece anne ya sadece baba ya da her ikisi de
çocuklarının ilgi ve gereksinimlerine tepkisizdir. Ebeveynler çocuklarının ruhsal durumları ve okul
başarısıyla ilgilenmez, çocuklarına yeteri kadar zaman ayırmaz ve çocukları için hiçbir konuda
gerekli çaba harcamazlar.Bu tutumla yetişen çocuklarda dikkat çekmek amacıyla huysuzluk
nöbetleri, kaba ve müstehcen dil kullanma, gösteriş ve ilgi merakı, okuldan kaçma, sınıfta gürültü
yapma, söz almadan konuşma gibi davranış bozuklukları görülebilir. Bu tutumu benimsemiş
ailelerde yetiştirilen çocuklar, bir gruba ait olma duygusuyla yanlış arkadaşlıklar kurabilir ve zararlı
alışkanlıklar edinebilir. Okula karşı ilgisizlik, kural tanımama, zamanı iyi değerlendirememe, suça
eğilimli olma, başına buyruk yaşamayı isteme, hatta okulu bırakıp erken yaşta çalışmaya başlama
gibi hayatlarını olumsuz yönde etkileyecek tutum ve davranışlar oldukça sık görülür.Aşırı
Koruyucu , Müdahele Edici
Ailelerinde kayıp yaşamış, geç çocuk sahibi olmuş, çocuklarından bir ya da birkaçı hasta olan,
kendi ailelerinden ilgi görmemiş, evlilik hayatlarında problemler yaşayan, ya kendisinde ya eşinde
ya da her ikisinde birden ruhsal problemler görülen ailelerde bu tutum sıklıkla karşımıza çıkar.
Anne babaların çocukları için geliştirdikleri aşırı kaygı, çocuklarını aşırı korumaya yönlendirir. Bu
koruyuculuk daha çok anne ve çocuk arasındaki ilişkide yaşanır. Bu tutumda, çocuk ihtiyaçlarını
karşılayabilecek yaşa gelmiş olsa bile, anne baba çocuğun tüm ihtiyaçlarını karşılamaya devam
eder, çocuğun başına kötü bir şey gelecek kaygısı ile kendi başına bir şey yapmasına izin
vermez.Kişisel bakımdan tutun da sosyal becerilerine kadar çocuğun tüm ihtiyaçları karşılanır. Bu
tutumda, anne baba hayatlarını çocuk üzerinden yaşar, çocuğa bağımlılık geliştir. Çocuğa aşırı
sevgi verilir fakat sorumluluk verilmez. Anne baba çocuğun sorumluluklarını kendileri yerine
getirir. Çocuğa kazandırılmak istenen davranışlar, duygu sömürüsü veya aşırı şevkat yöntemiyle
kazandırılmaya çalışılır, çocuk şımardıkça şımarır. Okul çantasını hazırlamak, giysilerini seçmek

ve giydirmek, ödevlerini yapmak aşırı koruma davranışına örnek olarak sunulabilir. Bu tutumla
yetiştirilmiş çocuklar, zorluklar karşısında ne yapacağını bilemeyen, her olayda annesine ve
babasına dayanan, aileye bağımlı, kendisini himayesi altına alabilecek herkese karşı bağımlılık
geliştiren ve bu himayeyi ileride de eşinden bekleyen, çevresindeki kişilerin ona hizmet etmesini
isteyen, sorumluluk duygusuz gelişmemiş, ürkek, çekingen ‘hiç büyümeyen yetişkin çocuk’ olarak
kalırlar.

Bu yazı 147 kere okundu.
  • Facebook Yorum

Bir yorum bırak

E-Posta : medyatimsah@gmail.com Tel : 0224 246 246 0 Adres : Yeni Karaman Mh. 18. Dere Sk. No:39 Osmangazi/BURSA